Digital Direct Democracy
   
e-mail
-
-
 
- -
  - |
 
     
-  

;

 

Στην κρσιμη εποχ που διανουμε, παγκσμια και χι μνον εθνικ, παρ τη θεσμικ ανπτυξη της «δημοκρατας» και την τεχνολογικ προδο του πολιτισμο μας ανακαλπτουμε πως υπρχει τερστιο λλειμμα δημοκρατας και στροφ προς τον ολοκληρωτισμ, παρτι τα χρησιμοποιομενα στη Δση μσα επιβολς εναι προς το παρν διαφορετικ απ ,τι υπρξαν στο παρελθν.
Η Δημοκρατα χει τρπον τιν διττ μορφ: αφενς μεν τη μορφ που της δνει το Σνταγμα και αφετρου την ιδανικ μορφ που μπορε να οραματισθε ο νθρωπος.

Αυτ τα δο βρσκονται σε συνεχ επαφ και τριβ μεταξ τους. Η αποκλειστικ προσλωση στον νμο που της δνει συγκεκριμνη οργανωτικ μορφ οδηγε αναπφευκτα σε προβλματα, επειδ η κοινωνα αλλζει συνεχς και τσι αναδονται να προβλματα στην επιφνεια που η προηγομενη μορφ της δημοκρατας δεν μπορε πια να επιλσει. Για παρδειγμα, η παρξη και μνον κοινοβουλων μπορε κποτε να ταν μεγλη προδος και να αρκοσε για τη δημοκρατα, αλλ σμερα με τσο πολπλοκη παγκσμια οικονομικ διρθρωση δεν επαρκε, γιατ δεν μπορε να αντισταθμσει και να εξισορροπσει τις αρνητικς επιρρος αυτς της οικονομας. Πραν τοτου, ο σημερινς νθρωπος εναι πολ περισστερο ενημερωμνος και ενεργς, πργμα που σημανει πως πρπει οι θεσμο να μετασχηματιστον τσι στε ο νθρωπος να μπορε να συμμετχει περισστερο στα κοιν.

να απ τα κυραρχα σημεα στα οποα πσχει η δημοκρατα εναι η ερμηνεα και εφαρμογ της αρχς της λακς κυριαρχας, την οποα για τη χρα μας εγγυται το ρθρο 1 παρ. 2 και 3 του ελληνικο συντγματος που λει: «Θεμλιο του πολιτεματος εναι η Λακ κυριαρχα. λες οι εξουσες πηγζουν απ τον Λα, υπρχουν υπρ αυτο και του θνους και ασκονται πως ορζει το Σνταγμα». Συναφς με αυτ εναι και το επμενο ρθρο 2 του Συντγματος που ορζει τι: «Ο σεβασμς και η προστασα της αξας του ανθρπου αποτελον την πρωταρχικ υποχρωση της Πολιτεας». Χωρς αυτ το δετερο ρθρο δεν θα μποροσε να θεμελιωθε η λακ κυριαρχα και η αναφορ της θα ταν απλς λξεις.


Α. Προβλματα και εμπδια στη Λακ Κυριαρχα.

Η συνταγματικ μως επιταγ δεν αρκε για την εκπλρωση αυτς της διακρυξης στην πρξη. Πντοτε η πρξη υπολεπεται των διακηρξεων και των νμων και γι’ αυτ το πρβλημα ευθνονται διφοροι παργοντες. Στο θμα της λακς κυριαρχας η διαστρβλωση αυτς της αρχς, που εναι θεμελιδης για τη δημοκρατα, προρχεται απ δο παργοντες αντιμαχμενους:

1.-Την εκ μρους του διου του λαο ανεπαρκ κατανηση και ανταπκριση στις ανγκες της διακυβρνησης (χι της κυβρνησης), ταν δηλαδ ο λας δεν κατανοε ετε τις προβαλλμενες ιδες ετε αδιαφορε για τα κοιν ετε και τα δο και

2.-Την εκ μρους της εκστοτε κυβερνσας ελτ παραχραξη της δημοκρατικς επιταγς που μπορε να οφελεται σε δο λγους:

(α)στην ασφεια των συνθηκν, των περιστσεων, δηλαδ ταν η λακ βοληση δεν εναι σαφς, οπτε απαιτεται ερμηνεα εικασα της λακς βολησης ταν δεν εναι σγουρο ποια εναι η πολιτικ επιλογ που θα ωφελοσε τον λα και

(β)στην επιθυμα των ελτ αφενς μεν για εξουσιαστικ χειραγγηση της λακς βολησης, που εναι ετε ρητ εκφρασμνη ετε συνγεται απ τις περιστσεις ετε πρπει να την διερευνσει κανες, και αφετρου για διατρηση της εξουσας τους πση θυσα, ακμη και ενντια στο κοιν καλ, οπτε οι διακηρξεις εναι σκπιμα ασαφες ευθως ψευδες προς αποφυγ δσμευσης υποκλοπ της ψφου του λαο και συνθως απευθνονται στο θυμικ των πολιτν, στις προκαταλψεις και στην ικανοποηση, π.χ. των ενστκτων πως με υψηλος τνους για την πατρδα την ευημερα, και συντελονται κυρως με την απκρυψη και διαστρβλωση των πληροφοριν και των ιδεν. Ο κυραρχος πολιτικς λγος δεν εναι ουσιαστικς, αλλ παραπλανητικς, δεν αποβλπει στην κατανηση, αλλ αντθετα στην προσωπικ νκη πση θυσα με πλρη αποξνωση απ την αλθεια και την πραγματικ ανγκη.

Ββαια υπρχει και η σπνια περπτωση που μπορε να αναδειχθε νας κυβερντης τσο ακραιος που να φρει στην κυριολεξα με δικ του ευθνη και πρωτοβουλα ναν λα στο αναγκαο σημεο ορθς ρθμισης του κοινωνικο γγνεσθαι. νας ττοιος ταν ο Σλωνας που οικοδμησε τη δημοκρατα στην αρχαα Αθνα και προπορευταν κατ πολ της εποχς του – και πως φανεται και της εποχς μας.

μως σμερα εναι η ρα που η ανθρωπτητα χει την ωριμτητα να αποφασσει για λογαριασμ της και εναι κυριολεκτικ οπισθοδρμηση να προσδοκ ναν ηγτη που να δρσει οικεα βουλσει προς φελς της, εν η δια θα παραμνει παθητικ. Στο συγκεκριμνο σημεο θα ταν χρσιμο να παραθσουμε να απσπασμα απ να σημαντικ ρθρο του Immanuel Kant για τον Διαφωτισμ: «Διαφωτισμς εναι η ξοδος του ανθρπου απ την ανωριμτητ του για την οποα φταει ο διος. Ανωριμτητα εναι η αδυναμα του ανθρπου να μεταχειρζεται το νου του χωρς την καθοδγηση ενς λλου.. Φταει γι’ αυτ την ανωριμτητ του ο νθρωπος, ταν η αιτα της γκειται χι σε ανεπρκεια του νου αλλ στην λλειψη της απφασης και του θρρους να μεταχειριστε το νου του χωρς την καθοδγηση ενς λλου .... Η οκνηρα και η δειλα εναι οι αιτες που τσοι πολλο νθρωποι προτιμον να παραμνουν σε λη τους τη ζω ανριμοι, μλο που η φση απ καιρ τους χει αποδεσμεσει απ την ξνη καθοδγηση και που ορισμνοι λλοι γνονται τσο εκολα κηδεμνες τους».[1]

Επιπλον ο σημερινς κσμος εναι τσο περπλοκος, πολυπληθς και τσο ντονα οργανωμνος που νας ττοιος ηγτης (π.χ. σαν τον Σλωνα) εναι καταδικασμνος να αποτχει χωρς την ενεργητικ στριξη και συμμετοχ της κοινωνας. Να σημεισουμε εδ τι ο Σλωνας στη δημοκρατα της αρχαας Αθνας απαιτοσε με νμο απ τους πολτες να συμμετχουν στα κοιν. Μπορε στη σημεριν κοινωνα αυτ να εναι δσκολο να επιβληθε, μως πρπει να επιδικεται απ την δια την κοινωνα απαιτντας τους ανλογους θεσμος. Το πολυπληθς της κοινωνας δεν μπορε να εναι εμπδιο την στιγμ που υπρχουν τα τεχνολογικ μσα που θα διευκολνουν τη συμμετοχ και τη διαφνεια.

Το θεμελιδες πρβλημα εδ εναι η αδρνεια του ανθρπου η οποα εκτρφει ακμη περισστερο την ιδιοτλει του. Η αδρνεια αυτ δεν εναι σωματικ, αλλ αδρνεια της συνεδησης του ανθρπου που επιθυμε να διαχειρζεται κποιος λλος τα προβλματα για λογαριασμ του, χωρς ο διος να συμμετχει και χωρς να προβανει στις απαιτομενες αλλαγς της ζως του. Αλλ αυτ η μετθεση της ευθνης πρπει να πασει και να αναληφθε οικειοθελς η ευθνη για τη διαχεριση των κοινν. Ττε μνον μπορομε να χουμε αληθιν αντιπροσπευση και δημοκρατικ λεγχο.


Β. Η εκ μρους του λαο ανεπρκεια κατανησης και ανταπκρισης.

Η κατανηση εναι εξαιρετικ σημαντικ και αποτελε τη βση που θα ανασρει και θα αναδεξει τις κατλληλες δυνμεις διακυβρνησης και θα κατευθνει την πολιτικ διαχεριση. μως η κατανηση δεν εναι απλ λψη πληροφορας και διανοητικ επεξεργασα, εναι τρπος αντληψης που προποθτει αποδοχ των κατλληλων αξιν, με λγα λγια εναι θληση για διερενηση, αποδοχ και εφαρμογ αξιν και αντληψη της πραγματικτητας. Γι’ αυτ δεν εναι δυνατν ανριμος λας υπ την παραπνω ννοια να χει ριμη κυβρνηση, παρ μνον σπνια. πως αναφραμε σε προηγομενο ρθρο, για την λειτουργα μιας αληθινς δημοκρατας απαιτεται αληθιν κοινωνικτητα ως κατανηση και αποδοχ των ιδεν και αρχν που πρπει να ρυθμζουν τη ζω, ως αυτοεγκαινιαζμενη υπευθυντητα απναντι στον εαυτ και την κοινωνα και ως ενεργ ενδιαφρον για τα κοιν.

Η ανεπαρκς κατανηση στηρζεται σε δο λλες ανεπρκειες: (α)την ανεπρκεια γνσεων και (β)την ηθικ ανεπρκεια .

Η ανεπαρκς κατανηση, ετε οφελεται στην λλειψη γνσεων ετε στην λλειψη θους, οδηγε σε ελλιπ ανταπκριση στις ιδες που πρπει να διπουν τη δημοκρατα. μως πιστεουμε πως η θεμελιδης ανεπρκεια του ανθρπου εναι η ηθικ – και δεν μιλμε σε καμμα περπτωση οτε για τη συμβατικ ηθικ οτε για την αφελ συναισθηματικτητα. Δεν εχε δικο ο Χγκελ ταν μιλοσε για «μια ττοια προσλωση στην αφηρημνη αλθεια που να κνει τα ιδιοτελ συμφροντα που κινον την καθημεριν ζω ανθρπων και λαν να σιγσουν». μως αυτ η αφηρημνη αλθεια πτεται των ιδεν, οι οποες με τη σειρ τους εναι εξαιρετικ απαξιωμνες στον κσμο, αν και κατ καιρος γνονται θατρο φανατικν ιδεολογικν συγκροσεων.

Στην πραγματικτητα λη η αναγκαα μεταμρφωση της ανθρπινης ζως θα οδηγσει σε αξηση της λακς κυριαρχας, επειδ θα καταστσει τον νθρωπο περισστερο ακραιο ως τομο και πιο ενεργ και κοινωνικ ως πολτη.


Γ. Οι κυβερνσες ελτ και η διαχεριση της εξουσας.

Η διαχεριση της εξουσας δεν χει σχση με τη διακυβρνηση. Λγοντας στο παρν ρθρο «εξουσα» εννοομε την ιδιοτελ επιβολ ισχος. Αυτ η εξουσα εναι η μχρι σμερα ιστορα της ανθρωπτητας, με κποιες εξαιρσεις που βοθησαν στη δημιουργα και τη διατρηση του πολιτισμο. Και λη η ιστορα της δημοκρατας εναι η ιστορα της ωρμανσης του ανθρπου και της ανθρωπτητας και η πορεα προς την ανληψη της αντστοιχης ευθνης.

Η δημιουργα θεσμν αποσκοπε στη διασφλιση της δημοκρατικς λειτουργας, αλλ οι θεσμο χωρς την προστασα και τη συμμετοχ της κοινωνας δεν μπορον να εγγυηθον για πολ τη δημοκρατα. Αν τα μλη της κοινωνας ως πολτες ως κρατικο λειτουργο παραβιζουν για διον φελος τους θεσμος, ττε η δημοκρατα πσχει και οδηγεται βαθμιαα στον ολοκληρωτισμ με τους θεσμος να λειτουργον πλον ως εργαλεα του ολοκληρωτισμο.[2]

Για παρδειγμα, ο πλον θεμελιδης θεσμς της δημοκρατας εναι η δικριση των εξουσιν, που οι τρεις εξουσες, εκτελεστικ – δικαστικ – νομοθετικ, σαν σκοπ χουν την αποφυγ της διαπλοκς ανμεσα στις εξουσες και της επιβολς της μιας απναντι στην λλη και την ισχυροποηση του δημοκρατικο ελγχου. Αλλ αυτ η ανεξαρτησα μεταξ των εξουσιν στην πραγματικτητα χει ανατραπε προ πολλο, επειδ, αντ να νομοθετε κυρως η νομοθετικ εξουσα, αυτ που νομοθετε εναι η εκτελεστικ με τη νομοθετικ να χει απλς το χρος της επικρωσης των προτεινμενων απ την κυβρνηση νομοσχεδων. Αν μλιστα υπολογσει κανες τι οι βουλευτς, που απαρτζουν τη βουλ, υποτσσονται στην κομματικ πειθαρχα, καταλγει στο συμπρασμα πως οι βουλευτς θα αποδχονται θα απορρπτουν κριτα τα προτεινμενα νομοσχδια ανλογα με την ποψη των κομματικν ελτ. Και αυτ εναι η πραγματικτητα. Επιπλον η συγκντρωση ισχος στην εκτελεστικ εξουσα μεγαλνει την επιρρο της επνω και στις δο λλες εξουσες, νομοθετικ και δικαστικ.

Επσης τα δια τα κμματα λειτουργον με τρπο που η επιρρο τους στη δημοκρατα γνεται αρνητικ και καταλγουν να εναι αντιδημοκρατικς οργανσεις μσα σε να ευρτερο σχδιο δημοκρατας, το οποο μως δεν μπορον να εξυπηρετσουν.

Το μεγλο ερτημα που πντα υπρχε, που μως σμερα εναι δραματικ προφανς, εναι αν οι κυβερνσεις χουν νομιμοποηση ταν – σχεδν πντοτε – λλα υπσχονται και λλα πρττουν ταν πρττουν μυστικ, χωρς να μπορε ο λας να ενημερωθε και να αντιδρσει αναλγως, πργμα που εναι κφραση ολοκληρωτισμο. Αυτ πντοτε απασχολοσε τη συνταγματικ επιστμη και, σχετα απ το τι επικρτησε στο πεδο της εφαρμογς, χει φθσει η εποχ που αυτ τα ζητματα χουν τεθε επιτακτικ στο πεδο του κοινωνικο γγνεσθαι και η αντιμετπισ τους δεν μπορε να αποφευχθε πλον με κομφορμιστικς υπεκφυγς. Αυτ που εφαρμζεται στην πρξη εναι η νομιμοποηση των κυβερνσεων να βασζεται μνον σε τυπικος παργοντες πως οι εκλογς, χωρς μως να ερευνται η συνπεια λγου και πρξης, αλλ αυτ πια δεν αρκε για μια στω επιφανειακ ομαλτητα.


Δ. Ο ελιτισμς ως πηγ διαρκεας των προβλημτων.

Οι ελτ αντιμετωπζονται συνθως ως τξεις, μως αυτ δεν εναι χρσιμη αντληψη, γιατ στις ελτ προσχωρε οποιοσδποτε αποκτει δναμη και οι καττερες «τξεις» τροφοδοτον συνεχς τις ελτ εξουσας με τομα που ξεχωρζουν απ αυτς, με αποτλεσμα ακμη και οι επαναστσεις να καταλγουν τελικ στο διο σημεο.

Το βασικ πρβλημα του ανθρπου και της κοινωνας του εναι χι μνον οι ελτ (παρ μνον σε συγκεκριμνο τπο και χρνο), αλλ κυρως ο ελιτισμς, ο οποος εναι μια σταδιακ κφραση αποξνωσης, υπεροχς και επιβολς πνω στους λλους. Εναι πολ περισστερο συνειδησιακ πρβλημα παρ πρβλημα περιστσεων πως δυστυχς καταλγει να γνεται αντιληπτ. Δεν εναι φυσικ φαινμενο (π.χ. σεισμς!) οτε οφελεται σε ψυχολογικ χαρακτηριστικ που διαθτουν μνον λγοι. Ο καθημερινς νθρωπος εκφρζει τα δο πρτα στδια (αποξνωση και τση υπεροχς) με πληρτητα, αλλ το τρτο, την επιβολ, την εκφρζει στο μικροκοινωνικ του περιβλλον π.χ. την οικογνεια και χι στον δημσιο βο, γιατ η κοινωνικ του δναμη εναι ανεπαρκς, εν οι πιο ισχυρο εκφρζουν και το τρτο σε μεγλη κλμακα. Πντως η πορεα και των δο τενει προς την ολοκληρωμνη επιβολ, παρλο που για τους πολλος δεν ευοδνεται αυτ η επιθυμα. μως η ουσα δεν αλλζει και αυτ απαιτε ιδιατερη προσοχ. Η εσωτερικ επλυση του προβλματος εκ μρους των πολλν εναι αυτ που θα εξαλεψει την επιβολ και που θα εναι σε κθε περπτωση ικαν να αποτρψει αποτελεσματικ την ιδιοτελ επιβολ που επιχειρεται απ τους λγους.

Μλιστα ο ναρκισσισμς της αποξνωσης και της υπεροχς του καθημερινο ανθρπου τον καθιστ παθητικ και ευλωτο, γιατ του αφαιρε τη διαγεια αντληψης και τον βυθζει στην ικανοποηση των μικροσυμφερντων της καθημεριντητς του.

Κοινωνα χωρς ραμα δεν μπορε να ευημερσει για πολ οτε υλικ οτε ψυχολογικ. μως το ραμα δεν μπορε να στηριχθε στην καθημεριντητα και συνδεται ρρηκτα με το θος ως ατομικ ακεραιτητα συνδυασμνη με κοινωνικ ευθνη.

Αυτ τι σημανει;

α)τι η καθημεριντητα μεν υπρχει, αλλ η συνεδηση του ανθρπου εκτενεται και πραν αυτς και

β)τι το θος δεν εναι παθητικτητα και συναισθηματισμς, η ατομικ ακεραιτητα δεν εναι ατομιστικ ανευθυντητα και η κοινωνικ ευθνη δεν μπορε να εναι ανελευθερα που εξαφανζει το τομο.

Ο συνθης διαχωρισμς των δο αυτν πλων της ανθρπινης παρξης (ατμου και κοινωνας ατομικτητας και ολτητας) δημιουργε χαοτικτητα και δισπαση τσο ατομικ σο και κοινωνικ. Οι φανατικς τοποθετσεις υπρ του ενς του λλου πλου τροφοδοτον και τους δο σε μια σγκρουση χωρς διξοδο, εν αντιθτως απαιτεται επειγντως μα σνθεση και των δο. Αυτ εξλλου η σνθεση εναι και το θεμελιδες πρβλημα του ανθρπου που παραπαει ανμεσα στα δο. Γι’ αυτν τον λγο η Δημοκρατα εναι να εγχερημα υπερβολικ δσκολο, απαιτντας μια ισορροπημνη σνθεση των δο αυτν πλων, πργμα που απαιτε τσο θεσμος σο και ριμη ατομικ συμμετοχ στα κοιν.


Ε. Λακ Κυριαρχα και αντιτιθμενα συμφροντα.

Ββαια η λακ κυριαρχα δεν εναι τσο εκολα προσδιορσιμη, γιατ στην κοινωνα υπρχουν αντιτιθμενα συμφροντα, χι μνον ανμεσα στους λγους ισχυρος και τους πολλος ανσχυρους, αλλ και ανμεσα στους πολλος. Επιπλον, απλ σνολα ανθρπων διασπασμνα, συγκρουμενα μσα τους και ανελεθερα, απχουν πολ απ το να αποτελον μια υγι κοινωνα σνθεσης ατμου και συνλου και να διαθτουν μια φωτισμνη κοιν γνμη, ντας τσι «αντικεμενα» προς χειρισμ «υποκεμενα» τυχαας και στιγμιαας επιβολς. Αυτ εναι και η αληθιν δυσχρεια.

Το πλειοψηφικ σστημα μως εναι το μνο που μπορε να εφαρμοστε περισστερο αβλαβς, χωρς αυτ να σημανει τι η βοληση των πολλν εναι πντοτε η ορθ, π.χ. να μην ξεχνμε τι το ναζιστικ κμμα στην Γερμανα εχε ψηφιστε απ την πλειοψηφα του λαο τι η ρωμακ σγκλητος ταν περισστερο συνετ απ τον λα σε ορισμνες περιπτσεις. Για να δσει το πλειοψηφικ σστημα καλτερα αποτελσματα για τη δημοκρατα απαιτεται διαφνεια, αληθιν πληροφρηση και παιδεα, στε η πλειοψηφα να διαμορφνει μσω αλθειας τις αποφσεις της – αλλ η προφανς αδιαφνεια, η προπαγνδα και η λλειψη αληθινς παιδεας αναιρον τα οφλη του.

Σε κθε περπτωση η δημοκρατα δεν μπορε να εξαντλεται στις εκλογς και στην πολιτικ διαχεριση. Η δημοκρατα πρπει ιδανικ να συμπεριλβει ναν ολκληρο τρπο αντληψης και συμπεριφορς των πολιτν στε να εναρμονζονται μεταξ τους το τομο και το σνολο. Αυτ σε καμμα περπτωση δεν μπορε να σημανει ομοιομορφα απψεων (πργμα που θα ταν καταστροφικ), αλλ σγουρα θα πρπει να καταλξει στον σταδιακ παραμερισμ των εγωιστικν συμφερντων. Φυσικ και οι κυβερνσες ελτ θα πρπει να υπκεινται στην δια αρχ, μως δεν πρκειται να το κνουν γιατ δεν χουν καννα λγο να το κνουν, και γι’ αυτ μια ττοια προσδοκα εναι αφελς.

Το πρβλημα δεν εναι πως αυτ το – ουτοπικ απ μια ποψη – ραμα δεν μπορε να γνει μεσα πραγματικτητα (που, φυσικ, σε καμμα περπτωση δεν θα μποροσε να γνει), αλλ το τι οι πιο πολλο δεν εργζονται προς μια ττοια κατεθυνση. Ακμη και μνον ως κατεθυνση θα επφερε εξαιρετικ σημαντικ αποτελσματα στο κοινωνικ γγνεσθαι. Αλλ η πραγματικ ουτοπα των ανθρπων εναι πως θλουν να διατηρον ακραια τα ατομιστικ τους συμφροντα και ταυτχρονα απαιτον να εναι ερυθμη η κοινωνα, πργμα που δεν γνεται γιατ αυτ εναι ασυμββαστα μεταξ τους.


ΣΤ. Λακ Κυριαρχα και Κμματα.

Η παρξη κομμτων εγγυται – θεωρητικ τουλχιστον – την παρξη πολλν απψεων και τσεων και επομνως τη δημοκρατα. μως τα δια τα κμματα παρ την πολυφωνα τους χουν σοβαρς ατλειες που αναιρον τη δημοκρατα, την οποα οφελουν να υπηρετον. Πολ επιγραμματικ να πομε πως η κομματικ πειθαρχα ουσιαστικ ανατρπει την υποχρωση του βουλευτ να ψηφζει στη βουλ ως πρσωπο και του επιβλλει να ψηφζει ,τι θλει η κομματικ ελτ, η επιλογ των βουλευτν δεν γνεται απ τις κομματικς βσεις αλλ μμεσα απ αυτ την ελτ, τα κμματα καλλιεργον το πεδο της πολιτικς ως πεδο ανταγωνισμο εξουσας με λλα κμματα και χι ως πεδο ευθνης και εφαρμογς ιδεν, οι διαδικασες διαμρφωσης και λψης αποφσεων εναι αδιαφανες, η δε οικονομικ τους υπσταση εναι ολοκληρωτικ αδιαφανς. Η χρηματοδτησ τους απ την οικονομικ ισχ τους αφαιρε κθε χνος δυναττητας για ργο χριν του κοινο καλο. Και πολλ λλα σημεα θα μποροσαν να θιγον, αλλ πολ συνοπτικ αναφρονται τα παραπνω, για να γνει φανερ πως τα κμματα, παρ τη ρητορικ τους, χουν αποκλνει του σκοπο τους και δεν υπηρετον τις συνταγματικς αρχς και τη λακ κυριαρχα.

λα αυτ καθλου δεν σημανουν τι τα κμματα και ο κοινοβουλευτισμς πρπει να καταργηθον ως χρηστα, αλλ τι σμερα αντιμετωπζουμε μα ολοκληρωτικ κρση με πολ ορατ την αυτοκαταστροφ τους που θα οδηγσει τους ανθρπους σε πλρη υποδολωση. Συνθως οι νθρωποι, ταν κτι αποτυγχνει ως ιδανικ, πως σμερα η δημοκρατα, ρπουν στο να το απορρψουν και να στραφον σε κτι αντθετο, αρκε να μη μπουν στον κπο να σκεφθον, να αντιληφθον την αλθεια και την ευθνη τους. Και τσι μια αποτυχημνη δημοκρατα εκολα μπορε να καταλξει σε ολοκληρωτισμ, αλλ σε αυτ τη μεταλλαγ οι νθρωποι δεν θα χουν κατανοσει τη φση των προβλημτων, των εμποδων. Στην πραγματικτητα τσι ολοκληρνουν τον κκλο της αποτυχας με ακρτητα, χωρς να χουν μως αντιληφθε τη δικ τους ευθνη για την αποτυχα. Θεωρον τους θεσμος και τις ιδες ως ανεξρτητες απ αυτος και παραδξως ικανς να λειτουργσουν για λογαριασμ τους, χωρς μως τη δικ τους συμμετοχ – πργμα ολοκληρωτικ ανητο και ανεθυνο.

Εναι απλυτη η ευθνη της κοινωνας να αναγνσει τα σημεα των καιρν και να σταθε υπεθυνα στο πεδο της διακυβρνησης. Η αδρνεια, η ηθελημνη γνοια και ο φανατισμς παντς εδους εναι καταστροφικ. Και αυτ που διακυβεεται δεν εναι μνον η οικονομα, αλλ η δια η ατομικ υπσταση και η ελευθερα.

 



[1] Kant Im. , 1989, μετφραση Ν.Μ.Σκουτερπουλου," Τι εναι Διαφωτισμς", εκδσεις Κριτικ, σελ. 19

[2] Γιννης Ζσης, ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ & ΒΙΩΣΙΜΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, www.solon.org.gr



Η Ιωννα Μουτσοπολου εναι Δικηγρος, Μλος της ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ.

 

 

-Σχλια

/ (θα πρπει να κνετε login για να αναρτσετε νο σχλιο)

-

 

 

2009-2012 ALL ABOUT WEB ( , Web development, )