Digital Direct Democracy
   
e-mail
-
-
 
- -
  - |
 
     
-  

;

 

να πργμα που δεν χει σημειωθε δεν χει σημειωθε με επρκεια και ευκρνεια μσα στη σωρεα των ανθρπινων προβλημτων -και τσι οδηγεται η ποια ανλυση σε αδιξοδο- εναι η φση της «ταξικτητας». Χρησιμοποι αυτν τον ρο, γιατ εναι ο πιο οικεος και δεν αναφρομαι οτε στην οικονομα οτε σε λεπττερες διακρσεις πως «κυβερνητικς ελτ», «τξεις» κτι λλο, γιατ θα γνει αναφορ σε ναν ενοποι κοιν παργοντα των ποιων διαφοροποισεων.

Η ταξικτητα υπ ευρεα ννοια δεν εναι αποτλεσμα μιας ιστορικς συγκυρας συσσρευσης χρματος ονματος οποιουδποτε λλου στοιχεου που αποτελε φορα δυνμεως. Υπ την ννοια του παρντος εναι η κφραση ορισμνων αιτων που συνοπτικ θα λεγα τι εναι τα εξς:

1) Μια τση για κυριαρχα, που εναι μως επαρκς εξαπλωμνη σε λες τις "τξεις" ασχτως της εμβλειας της καθεμις εκ των συσχετιζμενων δυνμεων των διαφρων κοινωνικν στρωμτων.

2) Η αποδοχ της ετε ενεργητικ στην καθημεριντητα μικρς εμβλειας ετε ακμη και παθητικ ταν απλς επιδεικνεται αδιαφορα για τα κοιν, γιατ αυτ η αδιαφορα για τα κοιν κρβει μα ατομικ "ταξικτητα" ως αποξνωση που επηρεζει το σνολο και χι μνον τον φορα της. Γιατ αυτ; Γιατ η αδιαφορα αποτελε ναν δεκτη ατομισμο, αντικοινωνικτητας και μμεσης υπεροχς -στω στο μικρτατο- με ανυπολγιστες μως συνπειες στο σνολο.

Στην πραγματικτητα, στις κοινωνικς σχσεις μσα σε να θνος ναν λα (γιατ αυτ τα δο δεν συμππτουν κατ’ ανγκην) υπρχει και λειτουργε πολ ενεργ νας συσχετισμς δυνμεως, ασχτως της πηγς προλευσς του, που θα μποροσε να εναι το χρμα, το νομα, η κουλτορα, η πληθικτητα, ο στρατς, η επιστμη, η εξυπνδα και ο,τιδποτε λλο. Η δναμη ταν πντοτε το μαρο σημεο της αποτυχας των ατμων, της κοινωνας, των εθνν και της ανθρωπτητας, δηλαδ αδυνατοσαν εμφανς να κνουν ορθ χρση της. λες, επσης, οι διεθνες σχσεις βασζονται στη χρση και αντιμετπιση της δναμης και αυτ εναι κωμικοτραγικ, γιατ γνεται εν μσω τσων διεθνν διακηρξεων για τη δημοκρατα, την ελευθερα  και τη δικαιοσνη, που χουν καταντσει απλς βερμπαλισμς.

Πως  αντιλαμβανμαστε μως τη δναμη; Η δναμη δεν μπορε παρ να εναι διφυς. Η μα ψη της στρφεται σε ωφλεια λων (σπανιτατα μως και μνον ως δεγμα!) και η λλη στο να δημιουργσει ανιστητα ικανοποιντας την τση κυριαρχας που εναι το σνηθες.

Το τι η κυριαρχικτητα των αδναμων στην καθημεριντητ τους δεν χει μεγλη εμβλεια και αποτελεσματικτητα δεν πρπει να μας οδηγσει στο να την υποτιμμε, γιατ στη μαζικτητ τους αποτελον μα μεγλη δεξαμεν που τροφοδοτε συνεχς τις ρχουσες τξεις ανθρπων με νους συμμετχους της δναμης, ταν οι παλιο αποσρονται, και παρλληλα διευκολνουν την σκηση της εξουσας, δηλαδ την πραγματοποηση του αδκου. Τα πρσωπα μπορε να παουν, αλλ η κατχρηση της δναμης παραμνει ως μα αντι-αξα αφηρημνη, δηλαδ απρσωπη.

Ββαια, πρπει να σημεισω οπωσδποτε εδ τι η κυριαρχικτητα των ανθρπων δεν υπρχει στον διο βαθμ σε λους, δηλαδ δεν χει παντο διο βθος και δναμη. Σε λλους αποτελε να στοιχεο ανμεσα σε πολλ λλα, συχν αντιφσκοντας με αυτ, εν σε λλους εναι το κριο και δυναμικ χαρακτηριστικ τους, πργμα που τους διαφοροποιε ββαια σαν τομα θεμελιακ απ τους υπλοιπους. Αλλ και η αδιφορη παθητικτητα χει δναμη λγω της μαζικτητς της και ενισχει την επιθετικ κυριαρχικτητα των υπολοπων. Στην παροσα ανλυση μως δεν μας ενδιαφρει ο ποσοστιαος καταμερισμς ευθνης, γιατ η ηθικ λλειψη, ακμη και ταν εναι (λγο πολ) μικρτερη συγκριτικ, εναι αυτ που εναι και παζει τον δικ της σημαντικ ρλο στην ιστορα πρα απ το πς την ορζει το νομικ πλασιο τον ποιο ποσοτικ καταμερισμ ανμεσα στις διφορες ομδες τομα. Αυτ συμβανει, επειδ η δικαιοσνη (και επομνως και η ηθικ) υπρχει εγγενς ως ανγκη και ρυθμζει τα πργματα ετε το θλουμε ετε χι και αποτελε το αληθιν μτρο κρσης. Η ρθμιση αυτ επρχεται μσω των αναπτρεπτων δεινν αποτελεσμτων που επιφρουν οι παραβισεις της. Η φση των πραγμτων οδηγε σε αντληψη αυτς της ανγκης, αν και τα πργματα δεν χουν την ανθρπινη γλσσα για επικοινωνα, εναι μως πολ πιο καταλυτικ σε εππεδο γεγοντων.

Απ το λλο μρος, η συσχτιση ατομικς και συλλογικς ευθνης καθς και η φση τους εναι πολ δσκολα ζητματα και χρειζεται λλη ανλυση σχετικ με αυτ, που μλλον θα ανακαλψουμε πως εμαστε αδναμοι στο να τα διευκρινσουμε ικανοποιητικ.

Πρπει, επσης, να δεχθομε τι αυτ η κυριαρχικτητα του ανθρπου χρειζεται πολ χρνο για να μετουσιωθε, δηλαδ να μετασχηματιστε σε αυτ που θα πρεπε να εναι, αλλ δεν γινε, γιατ διαστρεβλθηκε – και η κυριαρχικτητα εναι στρεβλωμνη σχση. Το πρβλημα μως εναι τι η μετουσωση δεν μπορε να εναι αντικεμενο προπαγνδας, επιβολς και στχων που αποβλπουν μνον σε ορισμνες συμπεριφορς και τελικ λειτουργον σαν εδωλα και σπανως μετουσιωτικ. Μια ττοια μονομρεια απλς θα στρβλωνε περισστερο την κατσταση, παρλο που μπορε σως να πετχαινε τις επιθυμητς συμπεριφορς. Για παρδειγμα, η αδελφτητα οικειτητα , με λλα λγια, η ευθνη (που η λλειψ της οδηγε εναι η κυριαρχικτητα) δεν εναι οργνωση οτε μαθανεται απ τα βιβλα τις υπομνσεις (παρλο που σως θα βοηθοσαν), αλλ πρπει να αποτελσει οπωσδποτε μα εσωτερικ διαδικασα του ανθρπου για να εναι αληθιν. Αν δεν ληφθον υπψη αυτ, ττε θα υπρχει μα τυφλτητα στο πεδο της ποιας προσπθειας.

Περαιτρω, η δια “ταξικτητα” που λειτουργε μσα σε μα εθνικ κοινωνα λειτουργε και σε διεθνς εππεδο. Υπρχει μα πγια κατχρηση δναμης σε εππεδο εθνν κρατν, η οποα μπορε να καλυφθε εσχημα πσω απ διφορες αιτισεις - ακμη και πσω απ το λεγμενο "εθνικ συμφρον", γιατ το θνος απ πολλος θεωρεται ως μα δεξαμεν αντατου θους που μπορε να ξεπλνει κθε ατομικ και συλλογικ αμρτημα. Πραν αυτο, και οι εθνικς υπερεθνικς ελτ, χρησιμοποιντας ακριβς αυτ τα αρνητικ στοιχεα της κοινωνας, επηρεζουν ενεργητικ τις εθνικς στσεις ενισχοντς τα περαιτρω προβλλουν το θνος για διον φελος. μως αυτ δεν αλλζει τη συνολικ εικνα για την ευθνη, εφ’ σον αποδεχμαστε τι και η καθημεριν μικροκοινωνικ κυριαρχικτητα και η παθητικτητα αδιαφορα των πολλν αποτελον δεκτη και πηγ αντικοινωνικτητας. τσι, και τα θνη αποκλνουν απ την αληθιν τους ολοκλρωση, που δεν θα μποροσε παρ να εναι στο τλος νδοξη και επωφελς για λη την ανθρωπτητα – αλλ κτι ττοιο βρσκεται πρα πολ μακρν στο μλλον, γιατ ς σμερα θεωρεται ως ολοκλρωση μνον η οργανωμνη μορφ τους και δναμ τους και χι η ηθικ υπστασ τους.

Το ζτημα της χρσης της δναμης βρσκεται πσω απ λες τις στρεβλσεις τσο στο ενδοκρατικ πεδο σο και στη διεθν κοινωνα και αυτ πρπει να το δομε καθαρ και ντιμα, αν θλουμε να απαντσουμε ορθ στα προβλματα του σημερινο κσμου. Δεν αρκε να παρακολουθομε απλ τις συμπεριφορς και τα γεγοντα, γιατ τα αληθιν ατια δεν βρσκονται ποτ σε αυτ. Επιπρσθετα, και στο εππεδο της σκψης υπρχει διαμχη απψεων, χωρς να αγγζονται τα βαθτερα ατια, γιατ εναι επιθυμητ να μεσο αποτλεσμα, μα αποφυγ οδνης, να εδωλο ιδανικτητας.

Αυτ η κυριαρχικτητα υπκειται των επιμρους στρεβλσεων που αποτελον αντικεμενο ατρμονης και αδιξοδης ρευνας αλλ και διαμχης και, δυστυχς, δεν υπρχει καμμα αντληψη των ανθρπων για το τι σημανει η απρριψη της κατχρησης της δναμης ως κυριαρχας που να αντιπαρατεθε σε αυτ τη ζοφερ πραγματικτητα. Συνθως, ως ττοια απρριψη θεωρεται αφελς σκπιμα ο αφοπλισμς, η αδυναμα, η παθητικτητα και μα καλωσυντη στση που θα μποροσε μως να εναι και ανητη, αν δεν γνονται κατανοητς οι πραγματικς συνθκες και οι ηθικς διακρσεις του περιβλλοντος. Αλλ εναι τσο μεγλη η απατηση για "μεσες λσεις" στα προβλματα που μια ττοια πρταση φανεται χιμαιρικ, θεωρητικ, ονειροπλα απ λους ανεξαιρτως και τσι δεν υπρχει καννα περιθριο για αλλαγ στο εππεδο των αιτων. Φυσικ, οι προτεινμενες δθεν μεσες λσεις εναι αυτς που εναι τελικ ολτελα αντιρρεαλιστικς και παραπλανητικς, αλλ φαντζουν ρεαλιστικς και βαργδουπες μνον και μνον επειδ αναφρονται σε ελπδες (που μετριζουν τον φβο και την ευθνη) και παρουσιζουν συνεχς αριστα σως και οργανωμνα σχδια δρσεων και ελπδων εξαγορζοντας απλς χρνο για την εμπδωση της αποτυχας. Η αναβλητικτητα μως εναι αυτ που μας οδγησε στο σημεριν αδιξοδο και οι φαντασισεις δεν πρκειται να το απαλνουν.

 

Η Ιωννα Μουτσοπολου εναι Δικηγρος και Μλος της ΜΚΟ Σλων

 

(solon.org.gr)

 

-Σχλια

/ (θα πρπει να κνετε login για να αναρτσετε νο σχλιο)

-

 

 

2009-2012 ALL ABOUT WEB ( , Web development, )