Digital Direct Democracy
   
e-mail
-
-
 
- -
  - |
 
     
-  

Η εποχ εναι πολ δσκολη, χι επειδ απλς υπρχει οικονομικ κρση, αλλ επειδ η κρση εναι πολλαπλ και συνδεται με πολιτικ κρση καθς και με μεζονα οικολογικ κρση. Ταυτχρονα εναι και εποχ αποκλυψης τσο της εξουσας παντς εδους σο και της ανεπρκειας των λαν. Το κυριτερο πρβλημα των ανθρπων ταν ανκαθεν η αδρνεια της συνεδησης που τους κανε να αγανακτον μνον ταν δεν μποροσαν να επιβισουν, χωρς μως να χουν ταυτχρονα την ικαντητα ορθο χειρισμο της κατστασης. Ειδικ  ο δυτικς κσμος της εποχς μας χαρακτηριζταν απ ναν εφησυχασμ βασισμνο στην υλικ ευημερα (παρ την παρξη και φτωχν).

 Ο κσμος τελικ απειλεται απ μα αυτοκαταστροφ και εναι πολυτλεια να κρνει κανες εκ του ασφαλος να επικρνει τις «ατλειες» των κοινωνικν εξελξεων, που μπορον σε τελευταα ανλυση να αποδειχθον μη-ατλειες.

Αρκετο επικρνουν τους «αγανακτισμνους» πολτες που συγκεντρνονται στο Σνταγμα, κυρως για το τι δεν χουν ιδεολογα, δεν χουν συγκεκριμνα αιτματα και για το τι διαπνονται ο καθνας απ διαφορετικ κνητρα και πρτυπα. Ακμη και ως πιθανν απολτικους και εν δυνμει φασζοντες. Ας δομε μως αρχικ τα τρα πρτα απ αυτ τα χαρακτηριστικ και απ λλες πλευρς, στε να γνει πιο διαυγς η κατσταση:

 Α.-Για την ασκομενη κριτικ

1) Η απατηση για ιδεολογα εναι επιπλαιη, γιατ οι γνωστς ιδεολογες χουν εξαντληθε τσο απ τα λθη των εκπροσπων τους σο και απ τις εγγενες τους αδυναμες. Τα δια τα κμματα δεν χουν καταφρει για τους διους λγους οτε να τις επαναφρουν ανανεωμνες και βελτιωμνες οτε να τις προβλουν πνω σε να κλμα εμπιστοσνης, μια και αυτ χει τελεως χαθε, γιατ φνηκε καθαρ πως η εμπιστοσνη δεν μπορε να βασζεται στα λγια αλλ στα κνητρα και τις πρξεις. Ο ανθρωπολογικς παργοντας που αναδεται εμφανς ως ατιο της αποτυχας δεν βρισκταν μσα στα πλασια καμμις ιδεολογας και γι’ αυτ εναι δσκολα κατανοητς, πραν του τι οτως λλως δεν χειραγωγεται με οργανωτικτητα. Η οργανωτικτητα ως μτρο θεραπεας και χι ως δευτερεον μτρο  το μνον που μπορε να κνει εναι να τον καταστσει ακμη πιο επιβλαβ για την κοινωνα και παργοντα δυσαρμονας.

 Επσης η σημεριν εποχ απαιτε μια ττοια να αντληψη, χωρς να απορρψει πλρως τα παλι στοιχεα, η οποα να εναι ικαν να αντιμετωπσει τα σγχρονα πολπλοκα προβλματα ικανοποιητικ. Αυτ τα προβλματα δεν εναι μνον τα υλικ, αλλ το διο το πρτυπο ζως γιατ ο σημερινς νθρωπος εναι συνθεττερος απ πριν, πργμα που σημανει τι αυτ η να αντληψη πρπει να διαπερσει ανανεωτικ και τον ψυχολογικ τομα (που περιλαμβνει και το συνασθημα και τον νου). Οι εποχς χουν αλλξει χι σαν ημερολογιακ διαδοχ του χρνου, αλλ σαν αλλαγ των διων των ανθρπων, γι’ αυτ εναι μια μεγλη ειρωνεα να απαιτε κανες τοιμη να ιδεολογα, εν οι νθρωποι μλις τρα ξυπνον απ το λθαργ τους. Οι ιδεολογες ως ιδανικ και ως ιδες σχηματζονται χι απ τα κμματα, αλλ απ στοχαστς που προηγονται, και μετ ρχονται τα κμματα λλοι που διαθτουν εκτελεστικ εξουσα και τις διαμορφνουν προσαρμοστικ, ορθ λανθασμνα, στε να ταιριζουν στον δικ τους χωρχρονο και στις βλψεις τους.

Αυτ λεπει ακμη απ την εποχ μας και τα κμματα φοβονται τι με το νο, που επκειται εκ των πραγμτων, δεν θα αποτελον πια μια πρωτοπορα και τσι θα χσουν το κρος τους και τη φαντασωση για τη μοναδικτητα που οτως λλως δεν εχαν. Δηλαδ φοβονται την απλεια της εξουσας.

Το να απαιτε λοιπν κανες σμερα ιδεολογα απ τους «αγανακτισμνους» πολτες σημανει απλς τι περιμνει πως αυτο θα παιρναν μια τοιμη ιδεολογα απ τα υπρχοντα κμματα και οργανσεις και τι φυσικ αυτ η ιδεολογα θα ταν τσο παλι σο και τα δια τα κμματα. Τη στιγμ μλιστα που τα δια τα κμματα ψχνουν ανεπιτυχς να προσδιορσουν τη να τους ταυττητα -εννοεται για λγους ιδιοτελος προσαρμογς στην κοινωνα και εξουσας- δεν μπορον να απαιτον αυτ ετε οποιοσδποτε λλος μια τοιμη ιδεολογα απ απλος πολτες που διαμαρτρονται για το σνολο των προβλημτων. λο τελικ το φσμα των οργανωτικν δομν που προσπαθον να ασκσουν εξουσα στην κοινωνα περνει απ κρση.

 Τα κμματα αλλ και οργανσεις εκτς βουλς πντοτε παιζαν με τη λξη «ιδεολογα» που τους πρσδιδε κρος και αξιοπιστα, αλλ σμερα στην πρακτικ χουν πλησισει τσο πολ οι περισστερες κομματικς ιδεολογες μεταξ τους χουν τση ασφεια στις επιδιξεις και στα επικαλομενα μσα και χουν αποκαλυφθε τσο ανεπαρκες οι κομματικς και οργανωτικς δομς, που ο ρος δεν λει πια κτι στο πλθος, που βλπει πσο μταιοι αποδεχθηκαν οι θεσμο και οι ιδεολογες για την προστασα του κοινο καλο και του ατμου.

Επομνως η ανυπαρξα ιδεολογας εναι θετικ στο παρν και δεχνει λλειψη κομματισμο, καταγραφ στοιχειδους εντητας και ομολογα ασφειας στην αντληψη του δοντος αλλ και του υπρχοντος, πργμα που εναι λογικ γιατ  ο σημερινς κσμος εναι πολ συνθεττερος απ ,τι στο παρελθν και η κρση εμφανς πια ανθρωπολογικ και ρα μη υποκεμενη σε χειρισμος μσω οργνωσης. Αυτ την ομολογα της ασφειας τα κμματα και οι πολιτικο σε καμμα περπτωση δεν καταδχθηκαν να την κνουν στην ιστορα τους, θεωρντας και παρουσιζοντας εαυτος ως ειδμονες και γκυρους παρ τις εμφανες αποδεξεις περ του αντιθτου.

Μια ττοια κατσταση, μη οριοθετημνη εξαρχς, εναι ανοικτ για το πραγματικ νο, πργμα ενθαρρυντικ για το μλλον, που εναι και το μνο που θα κρνει τα πργματα. Παρ το τι πιθανολογομε πως η ανθρωπολογικ κρση παγκσμια εναι ττοιας κτασης και βθους που ο νθρωπος δεν θα καταφρει να απαντσει με επιτυχα στις παροσες και μελλοντικς προκλσεις, ωστσο πιστεουμε πως δεν μπορε κανες με ασφλεια να προδικσει το μλλον και πως το απροσδκητο εναι ακραιο μρος της ζως και μας τοποθετε αναγκαστικ σε μια θση ταπειντητας.

 2) Η απατηση για κατλογο αιτημτων εναι μια λλη επιφανειακτητα, συναφς με την προηγομενη, που αξζει να απαντηθε. Αλθεια τι θα μποροσε να περιχει σμερα νας ττοιος κατλογος εκτς απ οικονομικ αιτματα; Αυτ θα ταν μια αποτυχα, τουλχιστον για μια χρα που μαστζεται απ ττοια διαφθορ και αδιαφορα για το κοιν συμφρον, εκ μρους των κυβερνητικν, κομματικν και γραφειοκρατικν παραγντων, αλλ και εκ μρους των πολιτν που στριξαν τσο πολ το σστημα του λεγμενου ρουσφετιο που τους προσκλλησε σε κμματα και πρσωπα.

Το να αισθνεται κανες με απγνωση απλς το αδιξοδο εναι σγουρα πιο παραγωγικ για την ανγκη αυτς της εποχς και η ομολογημνη αντληψη της δυσκολας, αν διατηρηθε ορθ, θα οδηγσει σε μια λλη σνθεση και αντληψη για τις ννοιες του λαο, της κοινωνας, της δικαιοσνης, του εργατικο κινματος, της πρνοιας, της δημοκρατας, της ελευθερας και της ασφλειας. Αυτς οι ννοιες -καθς και λλες- χουν βυθιστε σε μια ομχλη, χι μνον γιατ ενοτε οι πολιτικο το επεδωξαν σκπιμα, αλλ συχντερα επειδ οι διοι οι πολιτικο ετε δεν τις καταλβαιναν παρ σαν λξεις που οδηγοσαν στην εξουσα -αλλ δεν το ομολογοσαν- ετε αφελς και ιδιοτελς νμιζαν τι τις καταλβαιναν και δεν εχαν αντιληφθε πσο δσκολη και απροσγγιστη γι’ αυτος ταν μια ττοια κατανηση.

Επομνως προς το παρν η λλειψη συγκεκριμνων αιτημτων δεν μπορε να αποτελε πρβλημα, αλλ αντθετα αποτελε γνιμο δαφος για γνωριμα, ανταλλαγ απψεων, ενημρωση για προβλματα, συναισθηματικ αλληλεγγη και νοητικ αποσαφνιση της κατστασης και των οραμτων για το μλλον. Πιθανν αυτ η λλειψη να δεχνει και το σοκ που χουν υποστε οι νθρωποι απ αυτ την βαθι και πολπλευρη κρση, που ο εχθρς δεν εναι απλυτα συγκεκριμενοποιημνος και συμβολοποιημνος, πως ταν στο παρελθν, αλλ διχυτος στην κοινωνα σε λα τα στρματ της, παρτι ορισμνα πρσωπα των ελτ και ορισμνες ομδες τους σε πολιτικ, κομματικ, οικονομικ και οποιοδποτε λλο εππεδο μπορε να προσωποποιον περισστερο τον εχθρ.

να ττοιο σοκ εναι αναμενμενο για δο λγους κυρως:

(α) Επειδ η διαφθορ αποκαλφθηκε πολ εκτεταμνη και χι μνον σε να υψηλτατο ολιγριθμο εππεδο, αν και οι ευθνες εναι νισες, ανλογες δηλαδ με το ποσ δναμης που χειρζεται κανες και,

(β) Επειδ δεν μπορε πια ο νθρωπος να αναμνει μνον απ οργανωμνους θεσμος να τον διασφαλσουν απ το δικο χωρς  δικ του συμμετοχ και ενδιαφρον, μια και αποδεχθηκε πως οι θεσμο δεν μπορον να λειτουργσουν ορθ χωρς την υποστριξη των ανθρπων, πργμα που σημανει τι ο νθρωπος βρσκεται πια μπροστ στις ευθνες του και γνεται ριμος.

Αντστροφα η συμπεριφορ των πολιτικν -θα λγαμε παγκσμια- εναι αντιθτως ακμη πιο ανριμη, επειδ δεν δεχνουν πραγματικ αντληψη και κατανηση της κρσης της εποχς μας και την αντιμετωπζουν ως αντικεμενο χειραγγησης, δεν χουν ραμα, εξαντλονται στην προσπθεια για διαχεριση μνον της κατστασης (πως καναν εξλλου και πριν απ την κρση) και προστατεουν το ατομικ και το κομματικ συμφρον.

Θα πρπει, λοιπν, να πομε τι η προβολ υλικν αιτημτων εναι εκολη και ο καθνας μπορε να το κνει, αλλ η προβολ αιτημτων που να ξεφεγουν του υλικο μρους αλλ ωστσο να στηρζουν ναν δικαιτερο κσμο εναι εξχως δσκολη και απαιτε χι μνον σκψη σε βθος, αλλ και τσο θληση για το καλ λων των συνανθρπων (χι απλς συναισθηματικ) σο και διεργασες αλλαγς κατεθυνσης που δεν μπορε παρ να εναι μακρχρονες, γιατ για ττοιες αλλαγς δεν αρκε μια πληροφορα μια θεωρα, αλλ και μια ψυχολογικ διεργασα βθους.

Η πολυπλοκτητα δεν απασχολε τους ιδιοτελες ανθρπους, γιατ αυτο εναι προσηλωμνοι μονοδιστατα και απλοκ στο ατομικ ομαδικ συμφρον και δεν μπορον να αντιληφθον τποτε λλο πραν αυτο. Γι’ αυτος τα αιτματα εναι απλ και πντοτε ξεκθαρα, πως εναι και για τους εθνικιστς το «εθνικ συμφρον» σχετα απ το δκαιο δικο περιεχμεν του. Η ατομικ και ομαδικ ιδιοτλεια δεν διαφρουν. Ωστσο για εκενους που η ιδιοτλει τους εκτενεται σε παγκσμιο εππεδο τα πργματα απαιτον μεγαλτερο ερος αντληψης και σχεδιασμο, μνον που δεν μπορον να κατανοσουν τις ανθρπινες δυναττητες επειδ υποτιμον τη ζω.

 3) Η απατηση για ομοιογνεια σκοπο και προτπου των «αγανακτισμνων» πολιτν. Μα αυτ ουδποτε υπρξε, οτε στις παροσες εξαντλημνες ιδεολογες οτε στα κμματα οτε στον διο τον νθρωπο, μσα του, που βρσκεται συχν σε σγκρουση για το ποιο εναι το σωστ για το αν πρπει να επιλξει το σωστ το συμφρον του! Το ζτημα εναι να μην χουμε κριτα μαξιμαλιστικς απαιτσεις, γιατ αυτ δεχνει τι στην πραγματικτητα δεν θλουμε να γνει κτι αν και το υποστηρζουμε στα λγια.  Αυτ που πραγματικ μετρει εναι η ομοιτητα κατεθυνσης, δηλαδ αν αυτο που συγκλνουν σκοπεουν στο κοιν καλ, γιατ μνον σε αυτ την περπτωση θα υπρχει ομοιογνεια σκοπο (αν και χι κατ’ ανγκην συγκεκριμνων τρπων). Αν μως συμφωνον σε κατεθυνση ιδιοτελ, ττε δεν θα υπρχει οτως λλως ομοιογνεια, γιατ τα συμφροντα εναι εκ φσεως πντοτε ανταγωνιστικ μεσα σε μκος χρνου.

Ωστσο, σχετα απ την παροσα περσταση, το κοινωνικ γγνεσθαι δεν εναι μια διαδικασα στιγμιαα, πργμα που σημανει τι αυτ που λεπει σμερα ενδεχομνως θα υπρχει στο μλλον, δημιουργομενο σταδιακ μσα απ διαδικασες κρσης και οδνης και επακλουθης απρριψης του μη αναγκαου.

 Επιπλον θα πρπει να σημειωθε τι εναι ανορθδοξο να απαιτε κανες απ τους λλους ορθτητα συνεδησης για την οποα ο διος δεν χει προσπαθσει, τσο για τον εαυτ του σο και ως προσφορ του προς την κοινωνα. Εδ θα πρπει να πομε τι η διαπστωση τι η κοινωνα πσχει απ υπερβολικ ιδιοτλεια δεν δικαιολογε την ιδιοτλεια κανενς ατμου, παρ μνον επιτρπει ,τι αποτελε απλς μυνα και μλιστα στεν ερμηνευμενη.  Οι σημαντικς κοινωνικς θσεις, η προβολ και ο πλουτισμς ξεφεγουν πολ απ τα πλασια της ννοιας της ατομικς μυνας απναντι στη συσσωρευμνη κοινωνικ ιδιοτλεια. Αλλ εκτς τοτου οι σημαντικς θσεις πρπει να εξυπηρετον χι μνον το τομο, αλλ και την κοινωνα θεμελιωδς. Σε αντθεση προς αυτ βλπουμε τα κμματα, κατηγορομενα για κακοδιαχεριση, να στρφονται αμσως ενντια στα λλα κμματα για αντιπερισπασμ, σαν να συζητον για μα χρα που τους ανκει ως ιδιοκτησα  και χι για μα χρα που φειλαν να υπηρετον.  Ο καθνας λοιπν οφελει να αντιμετωπζει πρωτστως τον εαυτ του και μετ τους λλους. Εναι να δσκολο εγχερημα και σγουρα, αν ταν εκολο, ττε λοι θα εμασταν τλειοι (αλλ δεν εμαστε) και η κοινωνα θα ταν υγις (αλλ δεν εναι).

 4) Η απατηση για πολιτικοποηση, ηπιτητα και ευπρπεια αναλεται παρεμπιπτντως στα θετικ της κνησης των «αγανακτισμνων».


Β.-Για τα θετικ της κνησης των «αγανακτισμνων»

1) Η διαμαρτυρα εναι ειρηνικ, πργμα που δεχνει μια μη επιθετικ απαιτητικτητα –παρ’ λο που δεν ξρουμε την μελλοντικ εξλιξ της.
Η ειρηνικτητα δεχνει μια προς το παρν περσκεψη, τουλχιστον για αυτος που σμερα ανκουν σε αυτ το διαμαρτυρμενο πλθος, αλλ αυτ δεν εναι δυνατν να ισχσει για το σνολο των διαμαρτυρμενων στο μλλον. Εξλλου ακμη και σμερα υπρχουν εκενοι που εναι επιθετικο. Η απγνωση και ο φβος, αλλ και ο φθνος, ο ανταγωνισμς, η λλειψη κατλληλης παιδεας και η αυταπαξωση που μετατρπεται σε επιθετικτητα δεν εναι ποτ καλο σμβουλοι. Μερικο εκφρζουν ναν επιφανειακ παρμοιο αποτροπιασμ για τις ασχημονες και βαρβαρτητες του πλθους, αλλ καθλου αποτροπιασμ για την ηγετικ βαρβαρτητα που οδγησε την ανθρωπτητα σε αυτ την πολπλευρη κρση και δεν κανε τποτε για να τη θεραπεσει. Αυτς οι κριτικς υπαγορεονται απ μη υγι κνητρα και εναι λανθασμνες, επειδ δεν βλπουν το σνολο της εικνας οτε ενδιαφρονται γι’ αυτ. Θα πρπει επσης να πομε πως οι ελτ λων των ειδν, τομων και επιπδων προσπθησαν να κρατσουν το πλθος μακρι απ την αυτογνωσα -την οποα εξλλου οτε οι διες σε γενικς γραμμς διαθτουν- αλλ τρα εναι πιθανν να δοκιμσουν σε βρος τους αυτ την λλειψη που με τσο επιπλαιο ζλο εξθρεψαν.

 2) Η διαμαρτυρα εναι ακομμτιστη, πργμα που μπορε να απαξινει τα υπαρκτ κμματα και τους υπαρκτος πολιτικος, μως δεν απαξινει την πολιτικ ως αξα και την ορθ διακυβρνηση, -εκτς αν εκφραστε κτι ττοιο, πργμα που δεν αποκλεεται. Το ακομμτιστο δεν εναι οπωσδποτε απολτικο, μπορε να εκφρζει μια τση για σνθεση των υπαρχντων θετικν των διαφρων πολιτικν σχηματισμν και τση για κοινωνικτητα πρα απ τα τεχη των ιδεολογιν μια απογοτευση για τη διαφθορ, τη φιλοδοξα, την ανικαντητα και την ατιμωρησα του πολιτικο κσμου. Αυτ εναι οπωσδποτε θετικ.

Πραν αυτο, νας κσμος χαμνος μσα στην μονοδιστατη επιδωξη της υλικς ευημερας, και καθοδηγομενος προς αυτ, ταν βρσκεται ξαφνικ σε μεγλη ανγκη, δεν εναι δυνατν να πολιτικοποιηθε μεσα. Αλλ και η πολιτικοποηση τι σημανει; Δεν μπορομε να αναμνουμε να χει τις διες μορφς με αυτς του παρελθντος. Μπως και ο πολιτικς κσμος (γενικ μιλντας) εναι πολιτικοποιημνος, τη στιγμ που δεν ενδιαφρθηκε πραγματικ για τη θεμελιδη δικριση των εξουσιν, τον σκοπ της διακυβρνησης και τσα λλα; Το πρβλημα εναι τι δεν υπρξε αληθιν πολιτικ, αλλ κομματικ  και ατομικ συμφροντα και φιλοδοξα. Πολιτικ με την αρνητικ ννοια υπρξε, αλλ ταν κρνουμε τους κυβερνωμνους με ορισμνα κριτρια, πρπει να κρνουμε με αντστοιχα κριτρια και τους κυβερνντες. Αυτ που κνει απολτικους τους πολλος, κνει απολτικους και τους λγους. Φυσικ πντοτε υπρξαν οι εξαιρσεις και στην «εξουσα» και στους υπλοιπους, αλλ εννοομε τι η υπερισχουσα δυναμικ ταν αρνητικ.

Εδ θα πρπει να κνουμε μα παρνθεση και να πομε τι και οι κυβερνμενοι δεν πρπει ποτ να ξεχννε τι και οι εξουσιζοντες εναι νθρωποι με ψυχισμ μοιο με τον δικ τους, αλλ απλς με περισστερη δναμη. Εναι θεμελιδες λθος να θεωρονται ως κτι ξνο προς την κοινωνα και ακμη χειρτερο να μην αναγνωρζεται τι μπρεσαν να εξουσισουν, γιατ βασικ λοι οι νθρωποι το επτρεψαν με την εμμον τους στις ψυχολογικς στρεβλσεις τους, πως  π.χ. στον ανταγωνισμ που σκοπεει πντοτε στην υπερσχυση –αλλ φυσικ δεν μπορον να υπερισχσουν λοι. Μνον που το «αννυμο» πλθος (σε αντθεση με την «εξουσα») βρσκεται στην ευχριστη θση να του δνεται η ευκαιρα για αυτογνωσα μσα απ τον περιορισμ και την οδνη.

Αντθετα, λοιπν, το μσος θα αποτελοσε πραγματικ απαξωση της πολιτικς και τελικ θα ενσχυε ταυτχρονα τη στρεβλ της μορφ (αυτν που υποτθεται τι πολεμει) και τη δναμη των πολιτικν και των λλων παραγντων ισχος, γιατ θα τους δινε τη δικαιολογα για να αντιδρσουν βαια και απαξιωτικ. Ας μην ξεχνμε εξλλου τι ο κομματισμς (ως μσος, γιατ ττοιο ταν) βθισε τη χρα μας σε σκοτδια και μση που συνθως δεν ταν δικαιολογημνα και  σε απθηση της αυτογνωσας τσο των ατμων σο και των κομμτων και των συγκρουμενων ομδων.

 3) Η απεθυνση προς την κοινωνα φανεται προς το παρν ισχυρτερη απ την απεθυνση προς την πολιτεα, πργμα που προοιωνζει ζυμσεις, ανπτυξη κοινωνικν σχσεων και συνψεων διαφορετικν απ αυτς του παρελθντος με πιθαν αποτλεσμα τη διερυνση των αντιλψεων για τα σοβαρ θματα της εποχς, πως π.χ. για το εργατικ κνημα, που δεν μπορε παρ να παξει σοβαρ ρλο στο μλλον, αν και χι με τις γνωστς μορφς του, αλλ με πολ ευρτερες και μη αναμενμενες. Ββαια δεν αποκλεεται και μια ηθικ -που θα εναι και πρακτικ- αποτυχα του. Αυτ θα εξαρτηθε απ το ποιες ομδες θα χουν εκενη την υπερισχουσα δυναμικ που θα ηγηθε.

 4) Το ξπνημα απ τον κοινωνικ και ατομικ λθαργο εναι σε κθε περπτωση θετικ, γιατ θα προκαλσει κρση και δεν θα επιτρψει μα παγωση της αρνητικτητας. Στη χειρτερη των περιπτσεων θα εναι αντστοιχο με τις εναλλαγς προσπων στην εξουσα, αν και η πολιτικ τους τελικ δεν διαφρει.

5) Η λλειψη αιτημτων και τοιμης ιδεολογας, πως προαναφραμε εκτενς, εναι -υπ προποθσεις- δεγμα υγεας και ειλικρνειας, καθς και ευκαιρα για ανπτυξη του νου.


Γ.-Για το μλλον των κοινωνικν εξελξεων

να ττοιο κνημα, καθς και κθε παρεμφερς κνημα στο μλλον, οι ελτ κθε επιπδου δεν θα το φηναν να αναπτυχθε και θα προσπαθοσαν να το διαβρσουν να το κτυπσουν μεσα. Γι’ αυτ αναπφευκτα και αυτ το κνημα θα περσει απ εξρσεις και υφσεις, αλλαγς ποιοτικς και ποσοτικς, μικρς μεγλες, μχρι μια γνωστη κατληξη στο μλλον. Αυτ η κατληξη θα μποροσε να εναι στο εσωτερικ του γγνεσθαι μια ηθικ αποτυχα του διου του κινματος μα ηθικ νκη του. Εκτς τοτου μως, στην ισορροπα των συγκρουμενων δυνμεων, θα μποροσε να χσει να νικσει. Ωστσο αυτ που πρπει να αναμνεται απ την ανθρωπτητα και απ κθε κνημ της για βελτωση εναι τσο η ηθικ νκη σο και η ταυτχρονη νκη στη σγκρουση με αυτ που εναι εχθρικ στον κσμο. Μνον αυτ μπορε να εναι νοητ ως πραγματικ νκη, αλλ μια οποιαδποτε νκη στη σγκρουση συνοδευμενη απ ηθικ αποτυχα θα αποτελε απλς αλλαγ φορων εξουσας και επομνως η κρση θα συνεχιστε ακμη περισστερο και εντοντερα. Απ το λλο μρος η ηθικ νκη με ττα στη σγκρουση των δυνμεων θα εναι ελπιδοφρα για το μλλον, αλλ ωστσο θα δεχνει την ανεπρκεια του πλθους, του συνλου, πργμα που θα εναι ανεπρκεια της ανθρωπτητας και των επιμρους κοινωνιν της.

 Το τι μως αποτελε ηθικ επιτυχα εναι να μεγλο θμα και δεν χει καμμα σχση με τη συμβατικ ηθικ, αλλ χρειζεται απφαση ειλικριν για αλλαγ βθους και σμπραξη μιας μη αποξενωμνης διανησης για μια ανλυση και διαμρφωση αντιλψεων και εννοιν κατλληλων για να καλτερο μλλον απ κθε ποψη.

Οι περισστεροι νθρωποι, κακβουλοι καλοπροαρετοι, θα θεωροσαν νκη των «αγανακτισμνων» την μακροχρνια, εν εδει απεργας πενας, παραμον τους στην Πλατεα Συντγματος, πργμα που θα ταν σκοπο και αφελς. Ββαια η ποια εξουσα θα θεωροσε την εξντλησ τους νκη και πντοτε η εξουσα τσι υπολογζει. μως αυτ εναι ανητο, γιατ οι κοινωνικς εξελξεις απαιτον μακρχρονες ζυμσεις και δεν εξαντλονται σε μα κινητοποηση. Αντθετα η καθυστρηση συσσωρεει εντσεις και καθιστ την κατσταση σε μκος χρνου πολ εφλεκτη. Αλλ η επιθυμα του κρδους και της ισχος κοιμζει ακμη και την λογικ του συμφροντος, πργμα που εναι σως σε βρος λων.

 Αυτ που, απ μια λλη ποψη,  εναι αναγκαο να αλλξει στον νθρωπο εναι η αυτοποτμησ του, η ασθηση τι χει ανγκη απ αποκτματα για να χει αξα. Αυτ εναι μια καταθλιπτικ αθλιτητα που αυτογεννται συνεχς με τα ανητα πρτυπα ζως. Αλλ αυτ δεν πρκειται ποτ να ξεπεραστε, αν δεν σταματσει να βλπει και ο διος τον υπλοιπο κσμο εκμεταλλευτικ ως αντικεμενο. σο υπρχει μσα του αυτ η τση, υποσυνεδητα θα επηρεζει και την εικνα που χει για τον εαυτ του, θα τον θεωρε δυνητικ αντικεμενο. Δεν μιλμε ββαια για τις ανητες γοητεες με τα παιχνδια της δθεν αυτοπεποθησης που εναι για τους αφελες, γιατ αυτς εντενουν ακμη περισστερο την αντικειμενικοποηση του ανθρπου. Μιλμε για μια νηφαλιτητα και σχετικ πληρτητα αντληψης.

To πρβλημα λοιπν δεν εναι μνον οικονομικ, αλλ πρβλημα ασφλειας και ελευθερας που θα αναιρονται ολονα και περισστερο απ την λλειψη χρματος και τη μεγλη διαφορ οικονομικς δυναττητας ανμεσα στα διφορα πληθυσμιακ στρματα, επειδ αυτ η διαφορ θα αποτελε φορα εξουσας με απρβλεπτες αρνητικς συνπειες στο μλλον.

 Ωστσο το κεντρικ πρβλημα και πλι δεν γκειται στην οικονομα, αλλ στην αντληψη της ζως, η οποα στηρζει ορισμνο εδος οικονομας –και αυτ αφορ τους πντες και χι μνον τις ελτ. Δεν μιλμε για μζερη ζω, αλλ για μα απλτητα. Αυτ η απλτητα μως δεν θα πρπει να αποτελε επιστροφ στο παρελθν με την απλοκτητα, τη χονδροειδ αντληψη, την αδρνεια, τη νοητικ φεση αδρνεια, την κοινωνικ τυποποηση και στεντητα, την υλικ μιζρια. Μιλμε για μα απλτητα που θα πρει απ το παρελθν τα χρσιμα και ανθρωπιστικ στοιχεα του και θα περιλβει μσα της πρτα απ’ λα να ξεκαθρισμα προτεραιοττων για τη διθεση του χρματος αυτο που σως αντικαταστσει το χρμα: Θα διοχετεεται κυρως στα υλικ στα πνευματικ αγαθ; Πιστεουμε τι ,τι στηρζει την συνειδησιακ ανπτυξη προς κθε κατεθυνση εναι αυτ που θα στηρξει και την ορθ οικονομικ πρακτικ χωρς υπερβολς και στον κατλληλο χρνο κθε φορ.

 Πολ γενικ μπορομε να πομε τι η συνειδησιακ ανπτυξη δεν εναι παρσταση για τη συνεδηση και επομνως δεν θα πρπει να ταυτζεται και να εξαντλεται στα καλλιτεχνικ δρμενα (παρ τη συνεισφορ τους) στην επιφανειακ ενασχληση με αυτ που θεωρεται πνευματικ, αλλ να αποτελε εσωτερικ ζμωση της ζως του καθενς με επδραση στην κατεθυνσ της, για να μην παραμνουν λα στα λγια, αλλ να γνονται ργα. Το πς θα γνουν λα αυτ θα εναι αντικεμενο διερενησης της κθε κοινωνας πολιτν και ο τρπος αναπφευκτα θα διαφρει ανλογα με τις ανγκες της κθε κοινωνας και την ιδιοτυπα της. Τα κμματα θα πρπει να εναι αρωγο στις διαδικασες αυτς ντας υπηρτες του κοινο καλο και χι μα ελτ κλειστ και αποφασζουσα ερμην των πολιτν για το υποτιθμενο καλ τους.

 Το σγουρο τελικ εναι τι στο μλλον η ανθρωπτητα θα αντιμετωπσει την ολονα αυξανμενη νταση μιας κρσης χωρς προηγομενο και αυτ που δεν ενδεκνυται σε αυτ την περοδο εναι η παραγνριση μιας καλς προσπθειας, η αμλεια μπροστ στην απγνωση αυτν που δεν χουν τα προς το ζην, η ειρωνεα, η απαξωση, η λλειψη καλοσνης και η ανευθυντητα. Και φυσικ το διο ισχει τσο για τους χοντες σο και για τους μη χοντες. Η ρα της ευθνης της ανθρωπτητας εναι αυτ και τποτε δεν μπορε να αποτρψει τον ερχομ της.

 

Σημεωση Ιστοσελδας  Θεωρομε ιδιατερα σημαντικ τη διαπστωση της αρθογρφου περ «εξαντλημνης ιδεολογας» και συμφωνομε με αυτ. Κατ την ποψη μας, μοναδικ λση σε αυτ το μεγλο πρβλημα εναι η αναγννηση, της  κουλτορας της πλης και των αρχν της Αθηνακς Δημοκρατας, που προφανς θα προσαρμοσθον στα κοινωνικ, οικονομικ και τεχνολογικ δεδομνα του 21ου αινα .Δ.Κ

 

Η Ιωννα Μουτσοπολου εναι Δικηγρος, μλος της Γραμματεας της ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ. χει κνει μεταπτυχιακ σεμινρια για διοικητικ δκαιο και εκπαδευση στο Συμβολιο της Επικρατεας και την Π.Α.Τ.Ε.Σ. ΣΕΛΕΤΕ. Εναι μλος του τμματος νομικς υποστριξης του Εθνικο Συμβουλου για τους πρσφυγες , υπ την αιγδα της πατης Αρμοστεας του ΟΗΕ και μλος  της "Ελληνικς Εταιρεας Δικαου του Περιβλλοντος"

 

-Σχλια

/ (θα πρπει να κνετε login για να αναρτσετε νο σχλιο)

-

 

 

2009-2012 ALL ABOUT WEB ( , Web development, )