Digital Direct Democracy
   
e-mail
-
-
 
- -
  - |
 
     
-  

.

Αυτ εναι να πολ παλι ζτημα στην πολιτικ και τη συνταγματικ ανλυση.
Η λακ εντολ φυσικ δεν μπορε να βρσκεται πντοτε σε συμφωνα με την κυβερνητικ πρακτικ, χι μνον γιατ υπρχουν διαφοροποιημνες αντιλψεις και ανμεσα στους πολτες, αλλ και κυρως επειδ υπρχουν και απρβλεπτες υπ διαχεριση και ρθμιση καταστσεις για τις οποες η λακ εντολ δεν πρβλεψε.

Το ζτημα μως στην παροσα οικονομικ κρση της διστασης της κυβερνητικς πρακτικς και της λακς εντολς εναι διττ:

1. Δεν μπορε να γνει πιστευτ τι η οικονομικ κατσταση της χρας ταν γνωστη στα κμματα τουλχιστον εξουσας και επομνως οι προεκλογικς περ του αντιθτου διακηρξεις για ευνοκ οικονομικ εξλιξη φυσιολογικ αποτελον μα βαιη υφαρπαγ της εξουσας που δεν συνδει προς το Σνταγμα και δεν μπορε παρ να δημιουργε ευθνες πολιτικς και λλες, καθς και ζτημα νομιμτητας των κυβερνητικν πρξεων. Αυτ φυσικ αντκειται στο δημσιο συμφρον τσο γιατ προσβλλει ενσυνεδητα τη δημοκρατα σο και γιατ εγκυμονε κινδνους λγω μιας κατστασης που δεν χει αναλυθε επαρκς και με ευκρνεια οτε στον λα αλλ οτε στα μλη των κομμτων και της βουλς, χοντας αφσει να τη χειριστον οι κομματικς ελτ με την ανοχ ββαια των υπολοπων.

Οι πολιτικο ταυτχρονα, προκειμνου να μη δεξουν ανικαντητα για πρξη και φιλοδοξα που οδηγε σε υποταγ, προσπαθον να αποκρψουν τη λογικ συνοχ της πραγματικτητας, δημιουργντας σγχυση για τη σχση αιτου και αποτελσματος τσο στην οικονομα σο και στο καθαυτ πολιτικ πεδο, πως π.χ. για την ανατροπ της δικρισης των εξουσιν για την «νμιμη» ευχρεια της συσσρευσης μεγλου πλοτου την οποα χουν επιτρψει. Πραν αυτο δεν γνωρζουν και σα υποκρνονται τι γνωρζουν για την οικονομικ λειτουργα. Αλλ και πολιτικο χρων εκτς εξουσας προσδοκον περισστερο την αξηση της κομματικς δναμης και την ιδεολογικ επιβεβαωση παρ την ανθρπινη εξλιξη ξω απ τα σημεριν ψυχολογικ και υλικ αδιξοδα, γιατ το βασικ και αναπντητο πρβλημα εναι η φση αυτο του αδιεξδου. Αν το αδιξοδο ταν μνον η «πλη των τξεων», ττε η συζτηση θα περττευε και το πρβλημα θα λυνταν με σγκρουση δυνμεων και μνον. Αλλ δεν εναι τσο απλ το θμα.

Η «πλη των τξεων» εναι ουσιαστικ μα σγκρουση που διαπερνει λα τα κοινωνικ στρματα και λειτουργε και μσα σε κθε στρμα, σε κθε ομδα, πργμα που δεν γνεται αντιληπτ, ηθελημνα αθλητα. Εναι πολ περισστερο συνειδησιακ πρβλημα παρ πρβλημα περιστσεων πως δυστυχς καταλγει να γνεται αντιληπτ. Δεν εναι φυσικ φαινμενο (π.χ. σεισμς!) οτε οφελεται σε ψυχολογικ χαρακτηριστικ που διαθτουν μνον λγοι. Επιπλον, «μζες» ανθρπων διασπασμνες, συγκρουμενες μσα τους και ανελεθερες απχουν πολ απ το να αποτελον μια υγι κοινωνα σνθεσης ατμου και συνλου και να διαθτουν μια φωτισμνη κοιν γνμη, ντας τσι «αντικεμενα» προς χειρισμ «υποκεμενα» τυχαας και στιγμιαας επιβολς. Αυτ εναι και η αληθιν δυσχρεια.

Αλλ στη θεωρα αυτ μπορον σως να γνουν κατανοητ, στην πρξη μως πς εναι δυνατν να εφαρμοστον και να ανατραπον;

2. Τα πολιτικ ατοπματα και ο θεωρητικς προσδιορισμς της δικαιοσνης και της αλθειας δεν μπορε μνος του να αντιμετωπσει το αντικειμενικ γεγονς της οικονομικς αποσθρωσης και δυσλειτουργας οτε ββαια το πραγματικ γεγονς της παρξης μεζονος οικονομικς ισχος απ την οποα η κοινωνα εναι εξαρτημνη και η οποα μπορε να ρυθμσει ντε φκτο μσω δναμης τα πργματα, π.χ., πλην λλων, μη δνοντας χρματα σε μια καταρρουσα οικονομα.

Σε αυτ το σημεο ακριβς που εναι το πιο ορατ, το πιο αντικειμενικ, το πιο χειροπιαστ, εναι που πρπει να παρμβει ο πολτης. Αλλ για να γνει αυτ πρπει να διευκρινσει ειλικριν ορισμνα πργματα:

α) θλει να διαφορετικ κσμο να συνεχσει τη ζω του πως πριν;

β) αντιλαμβνεται τη ζω μνον ατομιστικ κατανοε και την ευθνη του απναντι στην κοινωνα;

γ)εναι διατεθειμνος να βγει απ την απαρδεκτη αδρνει του στην οποα μπορε να δημιουργε φαντασισεις και να βινει ανητες αυταπτες δναμης και αυτρκειας;

δ) αναγνωρζει τις ανεπρκειες και τις απαρδεκτες ατλειες του εργατικο κινματος κατανοε μνον την απαιτητικτητα ως ευκαιριακ αρπαγ ευκαιριν και ωφλιμων ανισοττων ενντια σε οποιονδποτε;

ε) το καλτερο εναι παρηγορι μνον στις δσκολες περιστσεις μπορε να ρυθμσει σε κθε περσταση τη ζω τσι στε ο νθρωπος να εναι σε θση να απορρψει ,τι εναι πραγματικ περιττ;

στ) πση κατανηση και βοθεια εναι διατεθειμνος να προσφρει σε εκενους που δεν θα χουν τα προς το ζην και, αντστροφα, πση απελευθρωση απ φθνο και αρπακτικτητα θα χει ο μη χων απναντι σε εκενους που μπορον να ζσουν καλτερα χωρς να τον επιβαρνουν;

ζ) πσο τον φοβζει το γνωστο μλλον, μπως τσο στε να φοβται οποιαδποτε κνηση της συνεδησης προς το γνωστο;

λα αυτ (καθς και λλα που διαφεγουν του παρντος) θα πρεπε να απασχολσουν τον πολτη σε μια ττοια κρσιμη κατσταση, γιατ η ριζικ αντιμετπιση των προβλημτων της ιστητας, της δικαιοσνης, της ελευθερας και της επιβωσης δεν μπορε να λβει χρα διαφορετικ. Αυτ εναι αναγκαο, επειδ η απφαση για απεξρτηση απ τις στρεβλς καταστσεις του παρντος φυσιολογικ θα επιφρει οδυνηρ αποτελσματα, εφσον η αποφασιστικ δναμη εναι συγκεντρωμνη αλλο, και μια υγιστερη πορεα δεν μπορε να λθει ανδυνα. Στην οδνη απαιτεται μια πραγματικ και πρακτικ αδελφοσνη, μια να ματι, μια απφαση για ριζικ αλλαγ στε να μην αποτελσει το υποτιθμενο νο να θεμλιο για κτι μοιο με το παλι, στε με την επερχμενη φτχεια να μη διαλυθε η κοινωνα μσα απ αρπαγς, αντιπαλτητες, μση, αχαριστες, αδιαφορες, εκμετλλευση, ανητες υπεροχς, ατομισμος, ιδεολογικς απλοποισεις, φανατισμος και πρακτικτητες αδιφορες για τη συνεδηση. λα αυτ που υπρχουν στη μεγλη κλμακα δναμης δυστυχς υπρχουν και στη μικρ και αποτελον το φυτριο των προβλημτων.

Δεν πιστεουμε τι σε γενικς γραμμς ο πολτης οπουδποτε στον κσμο εναι διατεθειμνος να σταθε δπλα στους συνανθρπους του στην δσκολη στιγμ με σταθερτητα για χρη των διων και ταυτχρονα για χρη του Αγαθο, του Ωραου και του Αληθινο –υπαρχουσν ββαια εξαιρσεων. Αυτ σημανει τι οι ασκομενες πισεις δεν χουν ευκρνεια ορματος. Μνον η ευκρνεια του ορματος θα οδηγοσε σε πρσφορες λσεις. Ββαια μπορε να υπρξει και ευκρνεια στρεβλο «ορματος», π.χ. ενς καθαρ οικονομικο «ορματος» αφνοντας τα υπλοιπα ανγγιχτα δθεν εθνικο οποιουδποτε λλου που θα αποβλπει μνον στην επιβωση μσω νομιζμενης υπεροχς, και, αν αυτ αποκτσουν την απαιτομενη δυναμικ, μπορον να επιδρσουν στα πργματα, αλλ με πολλς απλειες πρακτικς και ψυχολογικς για τους πολλος και οδυνηρτερες συνπειες για το μλλον, αλλζοντας απλς τις σημερινς επιθετικς ισορροπες δυνμεων με λλες νες αλλ παρμοιες.
μως ο κσμος δεν θα αντξει σως λλη ττοια στρβλωση, γιατ τα πλα που κατχει εναι πολλ και τρομερ, πως εναι π.χ. η επιστμη και τα πλα, και το περιβλλον βρσκεται στα πρθυρα μιας κατρρευσης, πργματα που σημανουν ακραες συνθκες δναμης καταστροφς


Συμπρασμα

Γι’ αυτ πιστεουμε τι θα πρεπε να ξεκινσει μα σοβαρ και εκτενς συζτηση για το περιεχμενο της δημοκρατας και τις βασικς της αρχς (Ελευθερα, Αδελφοσνη, Ιστητα), απ λους εκενους, αννυμους και επνυμους, που μπορον θλουν αληθιν να ρξουν φως σε λες τις πτυχς των προκυπτντων ζητημτων και να κνουν ιερρχηση των προτεραιοττων.

Τα κμματα εναι ακατλληλα για ττοια συζτηση, επειδ χρησιμοποιον εκολα και χωρς την πρπουσα ευθνη τα λγια, χρησιμοποιον κθε ευκαιρα συζτησης για κομματικ προβολ, με πρτο παρδειγμα τη Βουλ, και δεσμεονται απ την κομματικ ιδιοτλεια που χει ποικλες και ενοτε μη αναμενμενες μορφς, για παρδειγμα αρχζοντας απ την ατομικ και συλλογικ φιλοδοξα, την κομματικ πειθαρχα που εμφανς χαρακτηρζει λα τα κμματα και καταργε τον πλουραλισμ της γνμης, φθνοντας στην ιδεολογικ περιχαρκωση και ταυτοποηση λων των κομμτων (αν και σε διαφορετικ βαθμ) παρεμποδζουσα την πραγματικ επικοινωνα,  στην - συχν ειλικριν -  συναισθηματικ και νοητικ προσκλληση σε μορφς ιστορικν ιδανικν αποκλεουσες τις μελλοντικς πληρστερες μορφς, ιδιοτελες ευελιξες εν ονματι πρακτικτητας, στην επικρτηση των κομματικν ελτ μσα στα κμματα καταργντας τσι τη δημοκρατικτητα εν διατενονται τι εναι προπργια της δημοκρατας, τη χρση της αντθεσης προς την κομματικ πειθαρχα ως μσο προβολς και ενσχυσης για εσοδο μσα στις κομματικς ελτ και πολλ λλα.
Συχν ββαια και αυτ που εναι ιδιοτελς αποτελε μα προδο, αλλ δεν μπορε να τη στηρξει για πολ.

Η να πολιτικ απαιτε να συνεδηση. Αυτν μως δεν μπορον να την προσφρουν οι παλαιο, γερασμνοι ψυχολογικ και συμβιβασμνοι πολιτικο οτε εκενοι οι ηλικιακ νοι που εναι εξαρχς και απ πεποθηση τσο συμβιβασμνοι σο και οι παλιο. Η να αυτ συνεδηση δεν επιτυγχνεται με ιδιοτελες προσαρμογς και υποχωρσεις στις κοινωνικς απαιτσεις και απαιτε ττοιες εσωτερικς οδυνηρς ανατροπς που πραγματικ εξ αντικειμνου δεν μπορον προς το παρν να την χουν.

Οι εποχς εναι πραγματικ ενδιαφρουσες, γιατ φρνουν σε αναγκαα αντιπαρθεση το παλι με το αναδυμενο νο, αλλ μπορε η ανταπκριση του ανθρπου να μην εναι σωστ και σε ττοια περπτωση η κατληξη θα εναι καταστροφικ.[1]



Η Ιωννα Μουτσοπολου εναι Δικηγρος, μλος της Γραμματεας της ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ. Εναι μλος του τμματος νομικς υποστριξης του Εθνικο Συμβουλου για τους πρσφυγες , υπ την αιγδα της πατης Αρμοστεας του ΟΗΕ και μλος  της "Ελληνικς Εταιρεας Δικαου του Περιβλλοντος"

 

 

 


[1] Το παρν ρθρο εναι μρος του δοκιμου της Ιωννας Μουτσοπολου με ττλο: «Η ννοια του δημοσου συμφροντος και η προστασα του Συντγματος» και θεωρε πως το αληθιν επκεντρο της σημερινς κρσης του κσμου δεν εναι ακριβς η οικονομα, παρλο που εκφρζεται μσω αυτς, αλλ η ανθρπινη ιδιοτλεια και η λανθασμνη αντληψη των εννοιν.

 

-Σχλια

/ (θα πρπει να κνετε login για να αναρτσετε νο σχλιο)

-

 

 

2009-2012 ALL ABOUT WEB ( , Web development, )